Translate

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Η τρομοκρατία είναι η ψυχή της Δημοκρατίας

Εκείνο που πέρασε απαρατήρητο στην υπόθεση της δολοφονίας του Σωκράτη Γκιόλια είναι πως είναι η πρώτη φορά -τουλάχιστον από τη δεκαετία του '70- που το χτύπημα μιας τρομοκρατικής οργάνωσης προκάλεσε τόση χαρά σε τόσους πολλούς ανθρώπους.

Πολλοί δημοσιογράφοι μετά βίας έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για την εκτέλεση του Σωκράτη Γκιόλια. Αν δεν είχε εκτελεστεί από τρομοκράτες -αλλά είχε στουκάρει σε κολώνα με τη μηχανή του, θα έβγαιναν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Πανηγύρισαν, βέβαια, αλλά χωρίς να τους βλέπουμε - άνοιξαν και σαμπάνιες.

Επίσης, είναι η πρώτη φορά που το θύμα μιας τρομοκρατικής επίθεσης δέχεται περισσότερη κριτική από τους εκτελεστές του. Αυτό ήταν εντυπωσιακό - θα διαβάσατε κι εσείς αρκετά άρθρα, όπου, αφού γινόταν πρώτα περιγραφή του πόσο άθλιος δημοσιογράφος ήταν ο Σωκράτης Γκιόλιας και υπήρχαν άπειρα υπονοούμενα για τη δράση του, στη συνέχεια καταδικαζόταν η τρομοκρατική ενέργεια.
Εν τω μεταξύ, σε κάποιες περιπτώσεις, αυτά τα έγραφαν οι ίδιοι άνθρωποι που -πριν από μερικούς μήνες- έγραφαν ύμνους για τον άδικο χαμό του Νέστορα της δημοσιογραφίας, του μεγάλου και ακέραιου Νίκου Κακαουνάκη.
Από κάποια άρθρα δεν έλειπαν και τα συλλυπητήρια προς την οικογένεια του Σωκράτη Γκιόλια, αφού πρώτα, όμως, τον είχαν περάσει γενεές δεκατέσσερις. Βέβαια, μετά από τέτοια καταδίκη του νεκρού που είχε προηγηθεί, τα συλλυπητήρια των αρθρογράφων προς τους δικούς του ανθρώπους ήταν σαν να τους έλεγαν "Ευτυχώς που τον εκτέλεσαν και γλιτώσατε κι εσείς. Κόλαση θα ήταν η ζωή σας δίπλα σε ένα τέτοιο κάθαρμα".
Εν κατακλείδι, μετά την εκτέλεση του Σωκράτη Γκιόλια, μεγάλο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου ανακάλυψε πως η τρομοκρατία έχει και θετικές πλευρές. Ανακάλυψαν πως η τρομοκρατία προάγει τη Δημοκρατία. Κρίμα που δεν μπορούν να το γράψουν ξεκάθαρα.
Στην επόμενη δολοφονία δημοσιογράφου, ας θυμηθούν αυτά που έγραψαν για τον συνάδελφό τους, μετά τη δολοφονία του. Αν -ο μη γένοιτο- το θύμα των τρομοκρατών είναι κάποιος απ' αυτούς, τη στιγμή που θα δει τις κάνες των όπλων να τον σημαδεύουν, ας πει αμέσως μια συγγνώμη στον Σωκράτη Γκιόλια.
Πηγή: pitsirikos

Δεν υπάρχουν σχόλια: